خاطرات یک تدوینگر جوان

خداحافظ رفیق

editor-e-irani1 — Sat, 02 Aug 2008 20:12:18 GMT

از آخرين باري كه اينجا نوشتم یک ماهی مي گذرد. ديگر نه آن حس و حال گذشته را دارم و نه روحيه ي اش را. چند باري يورش بردم براي رفتن و هر چند بار منصرف شدم.

اين وبلاگ شريك غصه هايم بود تا شادي هايم. پس به پاس هم نفسي، به يادگار نگه اش مي دارم. مثل خودكار هايي كه هديه مي گيريم و چند صباحي نگه شان مي داريم بدون اينكه استفاده اي از آنان شود تا گمشان كنيم. اين وبلاگ را هم بدون اينكه حذف كنم نگه مي دارم تا روزي كه بلاگفا به تصميم خود و به علت به روز نشدن گم ش كند.

يا حق

محمد يوسفي

پی نوشت: امشب خیلی آزرده ام. هیچ چیز آرامم نمی کند. نه کشیدن سیگار و نه دو چرخه سواری در پیاده روهای پر دست انداز. دلم یک مشت عرق سگی می خواهد...

زیستن را چگونه باید معنا کرد؟

editor-e-irani1 — Sun, 29 Jun 2008 20:03:28 GMT

زیستن را چگونه باید معنا کرد؟ (این فرق می کند با این که تو چگونه باشی که به زندگی معنی بدهی.)

یک راه ش این است که هر چه پیش آید را خوشامد گویی، راه حل دیگرش شاید این باشد که برای این پیش آمدن برنامه ریزی کنی. لااقل تا آنجا که می توانی.

راه سومی هم هست که ما استادش هستیم. اکثر مان قُر می زنیم. مهم نیست چرا، چگونه و برای چه. مهم این است که قُر بزنیم. زندگیمان این گونه می گذرد.

همه چیز و همه کس و همه جا در چشم ما مقصر ند جز خود ما. پس قُر می زنیم تا وجدانمان آسوده شود. موقعیت مان هم فرقی نمی کند. امسال که پشت کنکوریم قُر می زنیم از کنکور، فردا که قبول می شویم قُر می زنیم از دانشگاه، فارغ التحصیل که می شویم از بی کاری می نالیم، کار که پیدا می کنیم قُر می زنیم از بی خانواده بودن، ازدواج که می کنیم و بچه ها دور و برمان بالا و پایین می روند قُر می زنیم که خانه و ماشین و مستغلات نداریم. آنها را که می خریم قُر می زنیم که چرا بهتر ش را نداریم. بهتر ش را که داشته باشیم باز هم قُر می زنیم. فرقی نمی کند پولدار باشیم یا بی پول. با سواد باشیم یا بی سواد. موفق باشیم یا شکست خورده. موقعیت اجتماع مان مناسب باشد یا نا مناسب. هیچ فرقی نمی کند فقط قُر می زنیم.

بعضی وقت ها که با خودم قُر می زنم به نا گاه خدا را تصور می کنم که از آن بالا چشم غره می رود به من که ای پدر سگِ بی پدر و مادر، ای کودن ِ عوضی، ای ... از جلوی چشمم دور شو تا جد و آباد ت را جلوی چشمت نیاورده ام.

و من قُر قُر کنان از خدا دور می شوم.

نامه

editor-e-irani1 — Tue, 24 Jun 2008 22:01:24 GMT

سلام.

نگران نباش من زنده ام.

به لطف خدا نفسی می آید و می رود. روزها را مثل قطار فشنگ شلیک می کنم و شبها را هم که در خواب غفلتم. آلزایمرم روز به روز گسترش پیدا می کند. تا چند وقت پیش کیف و دسته کلید و همراهم را جا می گذاشتم، این روزها دائم خودم را جا می گذارم. یاد می رود کجا بودم و کجا هستم و کجا می روم. مجله های شهروند م را چند بار می خوانم چون یادم می رود که خوانده بودشان یا نه. همین وبلاگم اگر رمز ورود و اسم کاربر ام را هزار جا ننویسم نمی توانم مطلب پست کنم. باز جای شکرش باقی است هنوز نوشتن یادم هست. بگذریم. تو خوبی؟؟ چند وقت است که ندیدمت. یادم رفته آخرین بار کی دیدمت. کی با تو حرف زدم مهم نیست. اصلا مهم نیست. چی مهم است که این یکی مهم باشد. مهم این است که من هنوز زنده ام. نفسی می آید و نفسی می رود.... این را قبلا که نوشته بودم.....

جمعه ی پیش رفتم تهران. شهر بی در و پیکر ایران. جمعه ی تهران بر عکس بقیه ی روزهایش قشنگ است. خلوت است. آدم فرصت می کند زیبایی های این شهر را ببیند. روزهای دیگر هفته خلقت را تنگ می کند. نمی دانم با کدام عقلم می خواستم بیایم تهران زندگی کنم. باور کن اگر آمده بودم الان زنده نبودم. اینجا می نوشتم: من مرده ام. نه الان که زنده ام. اگر آمده بودم تهران و مانده بودم الان زنده نبودم.

چند روز است هوای سالهای دهه ی ۷۰ را کرده ام. روزهای نو جوانی ام. روزهایی که سیگار فروردین می کشیدم و نان سنگگ می خوردم و پیاده راه می رفتم. فکر می کنم چقدر آن روزها خوشبخت بودم. البته الان این فکر را می کنم . شاید در دهه ی ۹۰ ، همین فکر ها را راجع به دهه ی هشتاد داشته باشم. شاید هم مرده باشم . نمی دانم. شاید هم آلزایمرم اجازه ندهد یادم بیاید زنده ام یا مرده.

خوب خسته شدم از بس پشت مانیتور نشستم و زل زدم به صفحه ی سفید بلاگفا تا برای تو یادداشت بنویسم. می خواهم برم بخوابم. خواب نمی آید. اما به هر حال باید بخوابم.

انتهای تفکر من به کجا می رسد.

editor-e-irani1 — Thu, 12 Jun 2008 20:27:18 GMT

چند روز پیش با اتومبیل پراید دوستم جمیل، طی طریق می کردیم. تویوتا کمری زیبایی با سرنشین زیباتری از کنارمان گذشت. از پشت شیشه های بالا رفته ی کمری می شد خنکای داخلش را حدس زد و از آرامش سرنشین ش رایحه خوش زندگی را استشمام کرد. البته خرابی کولر اتومبیل ِ جمیل و بوی مانده ی سیگار هم در تداعی این حس ها بی تاثیر نبود.

جمیل خبر روز ِ روزنامه ها را برایم گفت و این که اتومبیل های لوکس، دیگر سهمیه بنزین نمی گیرند و اینکه دولت با کدام توجیه حقوق شهروندی این لوکس سواران را نادیده می گیرد.

با غیض می گویم تنها کار مثبت این حضرات عدالت جو همین است. کسی که اتومبیل 30 میلیونی سوار می شود دنگ ش نرم، پول بنزین آزادش را هم بدهد. جمیل نگاهم می کند و می پرسد که شوخی می کنم یا نه. من که گرما کلافه ام کرده و خستگی ِ از صبح ایستادن برای گرفتن تصویر از خزعبلات روئسا ی محل کارم، روحم را آزار می دهد با لحن تندی می گویم آنها هیچ احتیاجی به این سهمیه ی ماهانه ندارند. جمیل می گوید افکار روئسا روی تو هم تاثیر گذاشته. داد می زنم پس سهم من چه؟ من که اتومبیل لوکس و غیر لوکس ندارم چگونه سهمیه ام را بگیرم؟ من که مجبورم مسیر 15 دقیقه ای را یک ساعته با اتوبوس شرکت واحد بیایم گناهم چیست؟ من که باید ترافیک بولوار وکیل آباد را با نگاه به ریل های زنگ زده ی قطار طلسم شده ی شهری(1) طی کنم چرا مجازات می شوم؟ و سکوت و تحمل ِ گرما و خستگی ِ روح و دود سیگار میهمان ِ بقیه راه مان بود.

به خانه که می رسم و خنک می شوم، بیشتر فکر می کنم و اینکه به راستی حق با من بود یا جمیل. به روسیه فکر می کنم و اینکه انتهای این تفکر ِِ من به کجا می انجامد. فیلم دکتر ژیواگو در ذهنم تداعی می شود و صحنه ی آمدن ژیواگو از جنگ را پیش چشم می آورم. رمان خانه ی ادریسی های غزاله علیزاده هم توصیف دقیق ِ قسمت کردن همه چیز است. آدم هایی که تا دیروز هیچ نسبتی با تو نداشتند امروز به اسم خلق و کارگر و رفیق، میهمان که نه در خانه با تو شریکند. خانه ای که از آبا و اجداد ت به ارث رسیده است.

آیا این انتهای تفکر من است؟ نه، من تنها سهم خودم را از منابع طبیعی مملکت م می خواهم.

به این فکر می کنم که آیا مفاهیم به تنهایی می توانند زیبا باشند. عدالت یکی از همین مفاهیم ِ به غایت زیباست که چهره اش چندین بار تاریخ را لکه دار کرده است. رفاه، آسایش ، بزرگی، پیشرفت، آزادی ، دموکراسی. این واژه ها و دیگر واژه های خوب را که رصد کنی تاریخ شان می رسد به تلف شدن هزاران انسان. یتیم شدن هزاران کودک و آفریدن هولوکاست های بیشمار که یکیشان در حافظه ی ضعیف ِ این میلیاردها انسان ِ زنده مانده است.

دیشب فیلم مستند زندگی آدولف هیتلر (ساخته ی پل روتا) را می دیدم. و فریاد های بی امان او که مردم آلمان را نوید می داد برای زندگی بهتر. فیلم با بازگو کردن شرایط روی کار آمدن هیتلر شروع می شود. تنم لرزید و عرق سردی بر پیشانی ام نشست. منزوی شدن آلمان، تورم افسار گسیخته، مردم سرخورده، حاکمانی با افکار خوب اما فاقد کارایی و مردی کوتاه قد که تند تند حرف می زند. حرف می زند و حرف می زند و فریاد می کشد و نوید زندگی بهتری را می دهد .

آیا انتهای تفکر من به اینجا می رسد؟؟؟

1:قطار شهری دو خط موازی است که غرب مشهد را به شرقش پیوند می دهد. سالهاست که مشهدی ها راه بندان های ناشی از حفاری برای ساختن این آیینه دق را تحمل می کنند ولی خبری از افتتاحش نیست که نیست. به عبارتی قرار بر این بوده است که از فروردین سال 1383 ملت قهرمان پرور مشهد قطار سواری کنند اما هنوز خبری نیست.

این پست اصلا سیاسی نیست.

editor-e-irani1 — Wed, 04 Jun 2008 21:44:18 GMT

یک فیلمنامه نویس برای ورود آدم ها به فیلمنامه اش دو راه پیش رو دارد. اول آنکه زحمت بکشد و کلی تحقیق کند تا یک نقش به صورت یک شخصیت وارد قصه شود و دوم آن که یک شخصیت ساخته و پرداخته شده را بدون زحمت به قصه الصاق کند که به این گونه شخصیت ها، تیپ نیز می گویند. البته همیشه هم تیپ سازی بد نمی شود حالا مثال می زنم. تفاوت شخصیت با تیپ چیست؟ مهمترین تفاوت شان در این است که شخصیت ها معمولا خاکستری هستند. یعنی یکی مثل من یا تو، آدم هستند فارغ از بدی یا خوبی شان. بدِ بد یا خوبِ خوب نیستند اشتباه می کنند بعضی وقتها کارهای غیر قابل پیش بینی از آنها سر می زند و در یک کلام به راحتی می توانی عین شان را در دنیای واقعی مثال بزنی. اما تیپ ها: شخصیت های سیاه و سفیدی هستند که نقطه ی مشترک شان این است که کلیشه ای اند. تا ببینی شان تا ته قصه را حدس می زنی و اینکه اصلا چه کاره اند و چند مردِ حلاجند. مثل تیپ رزمنده های بزن بهادر فیلم های ایرانی و یا حاجی بازاری های چاق ِ پولدار ِ زن باز که چند وقتی است شریفی نیا نقشش را در فیلم های ایرانی بازی می کند و یا زن های «ف ا ح ش ه ی ِ» خواننده ی ِ فیلم های فارسی قبل از انقلاب که بی برو برگرد دخترهای شریفی بودند که نیاز مالی مجبور شان می کرد تا تن فروشی کنند.

البته از جنبه ی دیگر که به تیپ نگاه کنی خوب به نظر می رسد. مهمترین علتش این است که فیلمساز وقتی را برای معرفی شخصیتش نمی گذارد. مهمترین تیپ تاریخ سینما مرد ِ آس و پاس ِِ ولگرد است که حضرت چاپلین جاودانه اش کرده است.

از این مقدمه ی طولانی که بگذریم می خواهم بگویم ما ایرانی ها استاد ساختن تیپ هستیم در عرصه های مذهبی و سیاسی و اجتماعی. زود طرف را سیاه یا سفید می کنیم و می گذاریم ش کنار. در عرصه ی مذهب تا آن جا که پای اعتقادات مان به گلیم اجتماع کشیده نشده است مشکلی نیست اما خدا نکند این سیاه و سفید کردن آدم ها به عرصه های سیاسی و اجتماعی هم کشیده شود. نتیجه می شود مرده باد و زنده باد های مکرر. روزی مصدق را رهبری ملی می نامیم فرداش می شود خائن. بازرگان اول ناجی وطن است و آخر می شود وطن فروش. شریعتی تئوریسین انقلاب است و بعد از انقلاب می شود جیز. رفسنجانی قبل از مجلس ششم پدر مافیا ست قبل از انتخابات ریاست جمهوری نهم می شود منجی کشور. کسی مثل آیت الله خمینی هم که قربانش بروم نمی شود در موردش حرف زد. (البته فعلا)

آیت الله خمینی را در دو عرصه ی سیاست و مذهب می شود در موردش حرف زد. اگر در عرصه ی مذهب نیاز باشد برای رهبری توده ها از او بت ساخت هیچ حرفی نیست اما اگر در عرصه سیاست که بازی دو دو تا چهار تا است بخواهیم از او بت بسازیم ( همانگونه که الان ساخته اند) شخصیت مذهبی اش را هم خدشه دار خواهیم ساخت.

خمینی در قامت یک رهبر مذهبی می تواند فتوا به کشتن سلمان فارسی بدهد، او می تواند به گورباچف نامه بنویسد و او را به اسلام دعوت کند، می تواند سخنرانی کند و بگوید «ما اگر با اسرائیل رابطه برقرار کنیم با آل سعود رابطه برقرار نمی کنیم»، او می تواند فریاد برآورد که جنگ جنگ تا پیروزی، راه قدس از کربلا می گذرد، آمریکا هیچ غلطی نمی تواند بکند، و هزاران جمله ی دیگر اما وقتی رهبر سیاسی کشوری است هر حرفی را نباید و نمی تواند بزند.

انتقادهایی که هم اکنون به احمدی نژاد می شود برای نوع حرف زدنش و گاهی عمل کردنش، همه به آیت الله خمینی هم وارد است. هزینه هایی که بعضی از حرف های این بنده ی خوب خدا بر کشور وارد کرده است هنوز که هنوز است از جیب این ملت قهرمان پرور پرداخت می شود. آری بت ساختن و سیاه و سفید کردن آدم ها در عرصه ی سیاست و اجتماع کمترین ضررش این است که باب انتقاد را می بندد. این می شود که بعد از 20 سال از رحلت آن مرد ِ خدا کوتاه نظری مثل احمدی نژاد عَلَم بر زمین نیفتاده اش را بر می دارد تا همچون او شود. نامه می نویسد، شعارهای احساسی می دهد و خود را فرستاده ی امام زمان می نامد. کاری که جانشین آیت الله هم از انجام آنها ابا دارد.

چند سال پیش در کنار چند دوست که اکنون هر کدام به گوشه ای از این گیتی رفته اند فیلم ژاندارک ساخته ی لوک بسون را می دیدیم. بعد از دیدن فیلم من آنقدر ذوق مرگ شده بودم که رفقا تعجب کردند. حرف من این بود که غربی ها حتی برای شخصیت های مذهبی شان هم باب دیگر گونه نگاه کردن را نبسته اند. ژاندارکِ قدیس در این فیلم چنان به تصویر کشیده می شود که تمام پیش فرض های موجود در موردش را می شکند. در آخر فیلم او دیگر قدیس نیست بلکه انسانی است همچون من و تو که شک دارد صدایی که می شنود از طرف خدا است یا شیطان. لوک بسون به ظرافت روزنه ای می گشاید برای شناختن دوباره ی ژاندارک. حالا می خواهد نتیجه اش هر چه باشد. یا ژاندارک دوباره قدیس می شود و یا اینکه تنها در مقام قهرمان ملی یک کشور باقی می ماند و یا شاید هم کسی که به ندای شیطان پاسخ داده و در پی ارضای نفس خود بوده است. مهم این است که این شناخت دوباره محصول فکر است نه احساس.

نمی دانم این آرزوی من چقدر محال است که روزگاری بتِ ساخته شده ی آیت الله خمینی بشکند و او همچون یک انسان در معرض قضاوت تاریخ قرار گیرد. نه اینکه عده ای او را ملای متحجر بدانند و عده ای دیگر مردِ همه ی دوران ها، مردِ بدون تکرار.

سرگرمی روزانه ام

editor-e-irani1 — Wed, 28 May 2008 21:45:33 GMT

این روزها گلستان سعدی را می خوانم. سادگی و پر مغزی نثرش برایم حیرت آور است. به نوشته های پر پیچ و خم امروزی که نگاه می کنم حرصم می گیرد. برای رساندن مفهومی چنان کلمات را می پیچانند و جملات را طولانی می کنند که خواننده ی بیچاره به نیمه نرسیده ابتدای جمله یادش می رود.

مفاهیم و علت های برخی از حکایت ها آنقدر تازگی دارد که گمان می بری سعدی علیه الرحمه همین دیشب آنان را نگاشته است. کلمات در عین حفظ آهنگ آنقدر جامع و کاملند که در کوتاهترین شکل جمله رساترین معنی را می دهند. شاید پر بیراه نباشد که برخی از داستانکهای گلستان را ( منهای شعرش) از نظر ساختار به داستانهای مینیمالیستی تشبیه کنیم.

و اما این حکایت:

این حکایت را می شود به رفتا رو کردار این روزهای کسانی نسبت داد که مسلمانی شان را چماغ کرده اند بر سر این ملت و به قول عزیزی، کاری که استکبار جهانی در طول چنیدن قرن نتوانست با ایرانیان انجام دهد 30 ساله به ثمر نشاندند و آن سرخوردگی از دین و آیین بود.

حکايت چهاردهم

ناخوش آوازى به بانگ بلند قرآن همی‌خواند. صاحبدلی بر او بگذشت گفت: تو را مشاهره چندست؟ گفت: هيچ. گفت: پس اين زحمت خود چندان چرا همی‌دهی؟ گفت: از بهر خدا می‌خوانم. گفت: از بهر خدا مخوان.

گلستان سعدی: باب چهارم، در فوايد خاموشى

تصحیح شادروان محمدعلی فروغی

پی نوشت: دوست عزیز مریم :

حس می کنم خاطرات کرمان آنقدر از من دور شده اند که چیزی برای نوشتن ندارم. این سفر برایم فقط دوری از روزمرگی را به ارمغان آورد. هر چند اندک اما غنیمت بود. این عکس باغ شازده را تقدیمت می کنم. کم ما و کرم شما.

خسته ی خوشحال

editor-e-irani1 — Mon, 19 May 2008 09:11:18 GMT

دارم با خودم كلنجار مي روم، بايد خيلي زود با خودم به نتيجه برسم. حس مي كنم وقت ندارم. بايد حسابم را با خودم صاف كنم. حال ِ ابلوموفي ِ عجيبي پيدا كرده ام. شبها تا نيمه شب بيدارم و صبح ها خسته و كوفته سر كار مي روم. زندگي را گذاشته ام به حال خودش. مثل اسب ِ سركشي مرا به اين طرف و آن طرف مي برد، به در و ديوار مي كوبد. 3 روز است كه بايد لباسهايم را به اتوشويي ببرم، تنبلي مي كنم. ديشب لباسهاي كثيفم را توي ماشين انداختم كه بشويد. صبح كه بيدار شدم يادم آمد فراموش كرده ام دكمه اش را بزنم تا روشن شود. اتاقم را گند گرفته، همه جا خاكستر سيگار است و فيلم هاي ديده و نديده. صفحه كليد رايانه ام خراب شده و نمي توانم هيچ چيز تايپ كنم. چند كتاب را شروع كرده ام كه بخوانم، نيمه كار رهايشان كرده ام به حال خودشان. در اين گير ودار مادرم هي اصرار دارد كه نخود بكارم. اول منظورش را نمي فهميدم. توضيح مي دهد كه داري پير مي شوي و بايد يك دو جين بچه درست كني. كلي مي خندم. مي گويم ‹‹من خودم نخودم مادر››. مي زند توي سرم و مي گويد ‹‹خاك بر سرت، كي بزرگ مي شوي پس تو. هيكلت كه مثل خرس شده است.››

من به واژه ي درست كردن فكر مي كنم و رابطه اش با بچه و اينكه من چقدر و چگونه درست شده ام. به روز يا شبي فكر مي كنم كه به قول مادرم كاشته شدم. هر چه سعي مي كنم دليل پيدا كنم كه با چه منطقي من كاشته و زاده شدم به نتيجه اي نمي رسم. تنها منطقش شايد به قول سهراب نتيجه ي يك لحظه غفلت باشد و شايد هم چون فرزند اول هستم نتيجه ي يك لحظه ذوق زدگي باشم از كشف صور ناشناخته. حساب كتاب كه مي كنم تاريخ عقد پدر و مادرم تا ونگ زدن من شايد به 9 ماه هم نرسد.

خوشحالم در اين گيرو دار و خرابي احوالات، مايوس نيستم. فقط فكر مي كنم در يك پريود روحي قرار دارم. البته پيش خودمان بماند چهار پنچ سال می شود كه پريودم.

تولدت مبارک وبلاگ جان

editor-e-irani1 — Tue, 06 May 2008 19:23:25 GMT

25 فروردینی که گذشت یک سالگی وبلاگ م بود. یک سال از نوشتن اولین پستم در این خانه ی مجازی می گذرد. یک سالی که به اندازه ی کلی سال برایم گذشت. روزهایی که هیچ وقت فراموش شان نمی کنم.

نوشتن در اینترنت را با این انگیزه آغاز کردم که بی دغدغه و بی محابا بنویسم. اما نتوانستم. به هزار و یک دلیل که مهمترین ش عادتم به «سکوت» است. نمی دانم این فضیلت است یا رذیلت. اما هر چه باشد حس می کنم کار خوبی است.

این خانه ی مجازی که قرار بود جای دفترچه ی یادداشت م را پر کند محملی شد برای سانسور احساس های خوب و بدم، از ترس سوء برداشت و سوء تفاهم. دوباره باید قلم و دفتر حقیقی را بردارم تا برای خودم بنویسم. می دانید همه ی نجواها را نمی شود فریاد زد ، همه ی بغض ها را نمی شود تبدیل به گریه کرد، همه ی لبخندها را نمی شود به قهقهه ی مستانه مبدل ساخت، همه ی سرخوشی ها را نمی شود به رقص متصل کرد.

این خانه ی مجازی که چند روزی از یک سالگی اش می گذرد، هیچ حسنی برای من نداشته باشد همینش بس که یک دو جین دوست خوب یافتم. دوستانی که ندیدم شان و شاید هرگز نبینم شان اما روزنه ای برایم گشودند به افق های تازه و نوشته های شان که هر کدام را با حسی خوب می خوانم . با شادی ها و غم های شان، شاد می شوم و دلم می گیرد و با دیر آمدن شان نگران می شوم و از قهر کردن و ننوشتن شان غصه ام می گیرد.

اینجا اینترنت است نوشته ی من را در وبلاگ یک تدوین گر جوان می خوانید.

پی نوشت: خانمی روی مانیتور رایانه نوشته است« کار یعنی به دست آوردن نتیجه ی قابل مشاهد» و من فکر می کنم چقدر بی کارم من.

عدم

editor-e-irani1 — Thu, 24 Apr 2008 20:34:50 GMT

عدم می دانی یعنی چه؟؟؟

همین جاست که من ایستاده ام، نخیر همین جاست که من فرو رفته ام. حُنا ق گرفتم بس که ننوشتم. خفه شدم بس که لب فرو بستم. سرطان سینه گرفتم بس که صدایم را حبس کردم. مُردم بس که جان به لبم رسید. جان به لب شدم بس که با خودم حرف زدم. دیوانه شدم بس که چشم در چشم آیینه اشک ریختم. دلم یک دو جین آب جو می خواهد که سر بکشم و سرم سنگین شود، چشمم گرم شود و نگاهم دو دو بزند. تالاب بیفتم روی تخت و وقتی بر خیزم که آفتاب رسیده باشد وسط پشت بام. نور از پنجره و درز پرده، صورتم را نوازش کند. دلم می خواهد وقتی چشم باز کنم که دنیا تمام شده باشد، یا لااقل شکلش عوض شده باشد. چه شکلی مهم نیست مهم این است که این شکلی نباشد...

من پیش نرفته ام ، من فرو رفته ام... این جا عدم است، عدم. می دانی یعنی چه؟؟؟

این روزها سرم گرم است. برای نمایشگاه کتاب غرفه درست می کنیم. نمی دانم چه کتابهایی قرار است به نمایش گذاشته شوند وقتی مردم مانده اند مایحتاج ضروری زندگیشان را چگونه تهیه کنند؟ نمی دانم چه کتابهایی قرار است به نمایش گذاشته شوند وقتی صف دریافت مجوز چاپ و تجدید چاپ به درازای صف های ارزاق کوپنی دهه ی 60 شده است؟ نمی دانم چه کتاب هایی قرار است به نمایش گذاشته شوند وقتی قیمت های پشت جلد کتابها، بهای درآمد یکی دو روزت باشد؟ نمی دانم...

کرمان1

editor-e-irani1 — Fri, 28 Mar 2008 20:37:18 GMT

برای تعطیلات نوروزی کلی برنامه ریزی کرده بودم. اول خواب ، بعد از آن هم خواب، اگر وقت شد دیدن فیلم های ندیده ، خواندن ویژه نامه های نوروزی از شهروند گرفته تا اعتماد و اعتماد ملی و همشهری و جام جم و سر آخر اگر عمری باقی بود دیدن بزرگتر ها و بازدیدهای مرسوم این ایام.

اما یک اتفاق ساده باعث شد بار و بندیل سفر ببندیم و عازم کرمان شویم. آن هم دقیقا یک روز قبل آغاز سال نو و ساعت چهار و نیم بامداد . آن اتفاق ساده برهم خوردن سفر پدر و مادر خانمی بود که دو بلیط رایگان تور کرمان را نصیب ما کرد. کور از خدا چه می خواهد....

طبق معمول زوج هایی که تازه با هم زیر یک سقف زندگی می کنند و دائم در حال تجربه کردن امور پیش رو هستند، شروع این سفر هم به من فهماند که باید چمدان م را خودم ببندم و هیچ نیروی غیبی و ایثار گری همسرانه ای باعث نمی شود تا کارهایم خود به خودی انجام شود و هر چه قر بزنم که پس فلسفه ی زن گرفتن چیست فایده ای ندارد.

سفر ما که از شمال شرق کشور آغاز می شد قرار بود به نقطه ای در نزدیکی های جنوب و جنوب شرق ایران ختم شود. به علت ناگهانی بودن سفر نتوانستم چیزی، قبل از رفتن به کرمان در باره ی آن دیار بخوانم. فقط می دانستم قسمت اعظم سفر در کویر است خاصیت شهرهای کویری در این است که سر سبز و زیبا هستند. مردمانی مهربان و صبور دارند و به علت دور افتادگی، کمتر در معرض از بین رفتن آثار تاریخی قرار دارند هر چند نا مساعد بودن هوا و دیگر بلایای طبیعی خود باعث از بین رفتن آثاری شده است که شاید در جهان بی همتا باشند. نمونه اش از ارگ بم که دیگر به جز خشت های در هم فرو ریخته چیزی برای دیدن باقی نمانده است.

کرمان شهری است که به واسطه ی خوی و خصلت مردمان کویری اش می توان از ادیان مختلف در آن شهروند و هم وطن یافت. از زرتشتیان که اقلیتی بزرگ هستند تا مسیحیان و یهودیان و سنی ها و شیعیان و حتی مذاهبی که کمتر از آنها نامی شنیده ایم مانند فرقه ی شیخیه. مصائب ی هم که بر این انسانهای سخت کوش نازل شده کم نیستند که جنایت شاه خواجه ی قاجار در کور کردن مردمان این دیار به واسطه ی پناه دادن به شاهزاده ی زند سر آمد آن است. آثار تاریخی این شهر اگر چه به مانند اصفهان و شیراز نقطه ی اوج هنر ایرانی و اسلامی نیستند اما در نوع خود زیبا و در خور ستایش ند. حمام های سه گانه این شهر ( گنجعلی خان، ظهیر الدوله،وکیل الملک) ، یخ دان های قدیمی، مسجد جامع، مجموعه ی بازار و مزار مشتاق علی شاه بناهایی هستند که در کرمان می توانید آنها را ببینید و لذت ببرید هر کدام متعلق به حاکمی و دست نشانده ی سلسله ای....

پی نوشت: عکس ها و ادامه ی سفر نامه بماند برای پست بعد.